NEY
Klasik Türk müziğinin başlıca üflemeli çalgısıdır. Terimin kökeni, “kamış” anlamındaki Farsça nây sözcüğüdür. Çalgının yedi perde deliğinden altısı önde, biri arkadadır. Üflenen ucuna genellikle manda boynuzundan yapılan bir başpare takılır; kamışın her iki ucuna çatlamaması için gümüşten birer parazvane geçirilir. En pest seslere “dem sesleri” denir. Ara sesler, bazı deliklerin yarım veya çeyrek açılmasıyla ve başın hafifçe eğilmesiyle elde edilir.
Kudüm ile birlikte Mevlevî müziğinin iki ana çalgısını oluşturan ney, dindışı müzikte de yaygın olarak kullanılmıştır. Değişik boylarda neyler yapılmış ve bunlara pestten tize doğru bolahenk, davut, şah, mansur, kızneyi, müstahsen, sipürde gibi özel adlar verilmiştir. On iki boy neyden yedisinin temel sesi ana (natürel) sesler, beşininki ise ara seslerdir. Temel sesi bir ara ses olan neylerin adı mabeyn’dir. Bolahenk ve davut gibi uzun neylerin yarısı kadar olan ve bir sekizli daha tiz ses veren küçüklerine genel olarak nısfiye denir.
Kudüm ile birlikte Mevlevî müziğinin iki ana çalgısını oluşturan ney, dindışı müzikte de yaygın olarak kullanılmıştır. Değişik boylarda neyler yapılmış ve bunlara pestten tize doğru bolahenk, davut, şah, mansur, kızneyi, müstahsen, sipürde gibi özel adlar verilmiştir. On iki boy neyden yedisinin temel sesi ana (natürel) sesler, beşininki ise ara seslerdir. Temel sesi bir ara ses olan neylerin adı mabeyn’dir. Bolahenk ve davut gibi uzun neylerin yarısı kadar olan ve bir sekizli daha tiz ses veren küçüklerine genel olarak nısfiye denir.